درود برسپيده

به امروز بنگر

زيرا زندگي است

نفس زندگي است

در زمان اندك آن واقعيت ها و دگرگوني هاي هستي شما نهفته است

شادماني رشد

شكوفايي عمل

عظمت انجام كارهاي بزرگ

وديروز جز يك رويا نيست

وفردا جزيك خيال

امروز اگر زيبا زندگي كني

ديروز تو سرشار از روياي شادماني خواهد بود

وفرداي تو تصويري از اميد

پس!

به امروز خوب بنگر

وبه سپيده بگو:

درود

هرروز که میگذرد عجیب دلتنگت میشوم.دلتنگ حرفهایت...چشمهایت...اشکهایت.

خوب من!باور نمیکردم آن گرمی عشق اینگونه با جدایی سرد و بیروح شود.

خوب میدانم این روزهای دوری لحظه به لحظه اش برای تو نیز دردآور است.درمانش را در

نسخه ای به نام فراموشی  تجویز کرده اند که در هیچ داروخانه دلدادگی یافت نمیشود زیرا

تزریق خاطرات گذشته شفابخش تر است.

دلم تنگ است برای نشستن  درکنار ساحل خاطراتمان که به دریای آرزوهایمان پیوند میخورد.

دلم تنگ است برای شیرین شدن .افسوس که فرهادی نیست .افسوس!!!

دوستت دارم و خواهم داشت چون شایسته این عشقی.

روزگاري را ميگذرانيم كه پروانگي از ياد رفته است و دلدادگي نيز...

آن روزها كه در آرزوي عاشق شدن بوديم  راحت به فراموشی سپرده شد.

آرزو داشتیم معشوقی باشد تا از گرمایش زندگی را تجربه کنیم .

 آنقدر بسوزیم تا به ساختن برسیم.

 آ

روزهايي را به بستر شب پيوند ميزنيم كه فاصله ميان نگاه و گناه تنها حرفی است و عرياني

وهرزگي لباس فخر است ...

روزگار غريبي است نازنين!!!

دل اگر غمگين است تنهايي را بهانه كن و تا سحر به انتظارش بنشين

غم اگر سنگين است اشك را بهانه كن و تا شبنم شدن چون باران ببار

عشق اگر رنگين است بهانه اي را جستجو نكن چون يكرنگي را گم كرده اي...

 لبانت

به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان دراید

و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور ترا هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،

و چشمانت راز آتش است

و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

بردی از یادم دادی بر بادم با یادت شادم

دل به تو دادم فتادم به بند

ای دل بر اشک خونینم نخند

سوزم از سوز نگاهت هنوز

چشم من باشد به راهت هنوز...

  کسی تو را پیدا می کند...

هر چقدر خودت را از آفتاب پنهان کنی

هر چقدر که پنجره ها را ببندی

هر چقدر که پشت دیوارها پناه بگیری

کسی تو را پیدا می کند

هر چقدر اسم آدمها را از دفترت خط بزنی

هر چقدر که سیم های تلفن را بکشی

هر چقدر که عکس های قدیمی را پاره کنی

بالاخره کسی پیدا می شود

که تو را پیدا کند...

پشت یک پنجره

یا ته یک کوچه

آخر سر کسی تو را پیدا می کند...

با سلام به همه دوستان عزيزم...

امروز روز تولدم بود ولي مطلبي به ذهنم نرسيد براي نوشتن و چقدر سخته ودردآور كه كلي

حرف داشته باشي و ناتوان باشي از نوشتنش.

بگذريم...اين روز فرصتي شد براي اينكه از همراهيتون از حرفاي قشنگتون و از وجودتون كه

يه دنيا ارزش داره تشكر كنم.آرزوي شادي و موفقيت در لحظه لحظه زندگيتون رو دارم.