نوشته های زیر گفته های شخصیست به نام " جکسون براون" که اندرزهاییست برای زندگی بهتر! خوب و بدش با خودتون

روزی ما دوباره کبوترهای مان را پيدا خواهيم کرد

  و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت 

   روزی که کمترين سرود 

                       بوسه است

و هر انسان

   برای هر انسان

                      برادری ست .

   روزی که ديگر درهای خانه شان را نمی بندند 

    قفل

   افسانه يی ست

    و قلب

    برای زندگی بس است 

    روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است .

    تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی .

     روزی که آهنگ هر حرف

                                    زندگی ست

   تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست و جوی قافيه نبرم .

   روزی که هر لب ترانه يی ست

   تا کمترين سرود ، بوسه باشد .

   روزی که تو بيايی برای هميشه بياي

   و مهربانی با زيبايی يکسان شود .

روزی که ما دوباره برای کبوترهای مان دانه بريزيم ...

^{همپاي بام شب مي ستايمت}

^{اي زيبا! دوست ميدارمت}

 ^{و در نظر من اي زيور شبهاي من با طعنه هايت بر فرسنگها مي افزايي}

^{فرسنگهايي كه جدا ميكند دستان مرا از از آبي بيكرانه ها}

^{عزيز ميدارم حتي سردي رفتارت را}

^{كه در پرتو آن به ديده ام زيباتري...}                                         

من. مرگ می گیرد تا می خواهد چیزی بگوید

دستهایش را سرما سوزانده است

و کمرش زیر بار یک دنیا شکسته

سالهاست این بید با هر نسیمی یخ میزند و

تمام برگهایش در نیامده می خشکند

کلاغ ها    اینجا جایی برای غار غار کردن نیست

درخت گاهی تحمل خودش را هم ندارد

با این ریشه های پوسیده ...

اینجا اصلا برای تکیه کردن مناسب نیست

این درخت

دارد

می

میرد