| تبليغات | X |
خوب من!
زنجيری تاروپودم را در بر گرفته
توانم اندك است براي از هم گسستنش
فرصت بده تا ازدرون رها شوم
تا در آسمان نگاهت پرواز را بياموزم
به ياد دارم روزهايي را كه از خود گذشتي براي به من رسيدن
خوب من!
اينك كه سراپاي وجودم نيازمند گرماي وجود توست
مرا به حال خويش رها نكن كه از اين زندان تن خسته ام
ببخشا بر من مهربانيت را حتي اگر نامهربان بودم
تو را به پاكيت سپردم و پاكيت را به دريا
شايد روزي اين ماهي كوچك راهي درياي تو شود...
دلم گرفته آسمون...نميتونم گريه كنم
شكنجه ميشم از خودم...نميتونم شكوه كنم
انگاري كوه غصه ها رو سينه سرد منه
آخ داره باورم ميشه خنده به من نيومده...
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد
باسرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی
تو چرا این همه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن
..:: وضعیت در یاهو ::..